MARTA
KRAJEWSKA

KANCELARIA ADWOKACKA

Aktualności

09

kwiecień'18

SPOSOBY DYSPONOWANIA MIESZKANIEM – PRZEKAZYWANIE MAJĄTKU W RODZINIE

Czytaj więcej

Lokal mieszkalny niewątpliwie dla większości właścicieli należy do najbardziej wartościowych składników majątkowych. Dlatego też warto za życia uporządkować kwestie prawne związane z prawem własności przysługującym nam do mieszkania, aby być pewnym, że ten zwykle najistotniejszy składnik naszego majątku trafi w przyszłości w odpowiednie ręce - członka naszej rodziny, czy innej wskazanej przez nas osoby. Istnieje wiele sposobów na przekazywanie majątku. Czynności zmierzające do przekazania majątku najłatwiej można podzielić na dwie grupy: mortis causa – na wypadek śmierci oraz inter vivos czyli między żyjącymi. Do czynności mortis causa zaliczyć należy testament, zapis i polecenie, zapis windykacyjny, ale też na przykład umowę o zrzeczenie się dziedziczenia. Natomiast czynnościami inter vivos są na przykład umowa darowizny lub umowa o dożywocie.

Dokonanie czynności na wypadek śmierci w praktyce oznacza, że osoba spisująca np. testament do końca życia pozostaje właścicielem rzeczy (mieszkania), którą dopiero po swojej śmierci chce przekazać wskazanej przez siebie osobie lub też nie chce, aby konkretna osoba po niej dziedziczyła (wydziedziczenie lub umowa o zrzeczenie się dziedziczenia). Po śmierci osoby, która spisała testament konieczne jest przeprowadzenie postępowania spadkowego, bądź to w sądzie spadku bądź u notariusza w wypadku, gdy wszyscy spadkobiercy, także ustawowi, są zgodni. Jeśli nie dojdzie do spisania testamentu, mieszkanie wejdzie w skład masy spadkowej i po śmierci spadkodawcy zostanie w drodze dziedziczenia przekazane bliskiej osobie, zgodnie z ogólnymi regułami dziedziczenia, w tej sytuacji także koniczne pozostaje przeprowadzenie postępowania spadkowego.

Do grupy czynności inter vivos zalicza się m.in. umowę darowizny oraz umowę dożywocia. Najważniejszy skutek prawny związany z zawarciem każdej z tych umów polega na tym, że zbywca z chwilą podpisania czy to umowy darowizny, czy to umowy dożywocia przestaje być właścicielem rzeczy.

Osoby, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego lub też prawo odrębnej własności mają pełną swobodę w dysponowaniu w/w prawami. Właściciel lokalu mieszkalnego chcąc być pewnym, że po jego śmierci lokal trafi do konkretnej osoby, może już za życia przekazać je wskazanej osobie na mocy umowy darowizny. Jak wskazuje przepis art. 888 kodeksu cywilnego (w dalszej części k.c.) – przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku. Darowizna jest zatem swego rodzaju prezentem i to od darczyńcy zależy kto i w jakim zakresie obejmie jego majątek. Jest to umowa umożliwiającą dokonywanie przysporzeń majątkowych bez ekwiwalentu. W praktyce społecznej jest ona stosunkowo często wynikiem realizacji uczuć i postaw, zwykle w celu udzielenia wsparcia osobom dotkniętym nieszczęściami osobistymi, realizacji ogólnych celów charytatywnych. Stanowi element grupy umów, które umożliwiają w obrocie przenoszenie własności i innych zbywalnych praw majątkowych. Natomiast zawsze, jeżeli chodzić będzie o umowę darowizny lokalu mieszkalnego – aktualny właściciel oraz przyszły obdarowany bezwzględnie muszą udać się do notariusza celem jej zawarcia. Często rodzice jednego z małżonków wybierają darowiznę jako sposób przekazania mu majątku, aby lokal mieszkalny wszedł w skład majątku osobistego dziecka, a nie zaś stanowił składnik majątku wspólnego małżonków. Zdarza się, że darczyńca obawia się umowy darowizny ze względu na ewentualną niewdzięczność osoby obdarowanej, dlatego ustawodawca zabezpiecza darczyńcę, w ten sposób, że przepisy przewidują możliwość odwołania darowizny, jeżeli obdarowany dopuścił się względem darczyńcy rażącej niewdzięczności (przepis art. 898 k.c.). Zatem obdarowany musi liczyć się z ewentualnym odwołaniem darowizny i obowiązkiem zwrotu, w praktyce natomiast tego typu przypadki zdarzają się dość rzadko.

Można również dokonać darowizny na rzecz małoletnich. Wówczas to, osobami reprezentującymi dzieci są rodzice jako ich ustawowi przedstawiciele, pod warunkiem, iż dzieci pozostają pod ich władzą rodzicielską (czyli jeśli rodzicie nie zostali pozbawieni praw rodzicielskich). W takim przypadku, jeśli darowana została nieruchomość wolna od długów i ciężarów, każdy z rodziców może samodzielnie działać jako przedstawiciel ustawowy dziecka. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego (uchwała z dnia 30 kwietnia 1977 roku o sygn. akt: III CZP 73/76) rodzice mogą bez zezwolenia sądu opiekuńczego przewidzianego w art. 101 § 3 k.r.o. nabywać dla małoletniego dziecka nieruchomości na podstawie umowy darowizny w stanie wolnym od zobowiązań wobec darczyńcy lub osób trzecich. W przypadku, gdy darowana nieruchomość jest obciążona jakimikolwiek prawami lub długami, niezbędne do przyjęcia takiej darowizny jest uzyskanie przez ustawowych przedstawicieli, zgody sądu rodzinnego i opiekuńczego. Trzeba zwrócić uwagę, że rodzic reprezentujący dziecko i zarządzający jego majątkiem może dokonywać tylko czynności zarządzających i zmierzających do zachowania tego majątku, a czynności rozporządzające (np. sprzedaż, obciążenie) mogą być dokonane tylko za zgodą sądu rodzinnego i opiekuńczego.

Podsumowując, należy pamiętać, że zawierając umowę darowizny, darczyńca definitywnie traci tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, dlatego też chcąc w dalszym ciągu zamieszkiwać w lokalu, obdarowany może ustanowić na jego rzecz służebność mieszkania. Jest to służebność osobista, która uprawnia do korzystania z cudzej nieruchomości w określonym w umowie zakresie. Osoba fizyczna, której przysługuje osobista służebność mieszkania ma prawo do zamieszkiwania i korzystania z określonych części lub całości lokalu mieszkalnego, bez ponoszenia przez nią żadnych dodatkowych kosztów. Takie rozwiązanie sprawdza się w praktyce przede wszystkim pomiędzy najbliższymi członkami rodziny, zwłaszcza w sytuacji, gdy osoba obdarowana przez darczyńcę nie zamierza zamieszkiwać w nabytym na podstawie umowy darowizny lokalu mieszkalnym, natomiast chce zapewnić stałość i pewność miejsca zamieszkania darczyńcy, w praktyce często swym rodzicom czy dziadkom. Podkreślenia wymaga, że na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu nie można ustanowić służebności mieszkania.

Istotne pozostaje, iż zgodnie z przepisem art. 301 k.c., mający służebność mieszkania może przyjąć na mieszkanie swojego małżonka i małoletnie dzieci, a także inne osoby, jeżeli są przez niego utrzymywane albo potrzebne przy prowadzeniu gospodarstwa domowego. Dzieci zaś przyjęte jako małoletnie, mogą pozostać w mieszkaniu także po uzyskaniu pełnoletności. Regulacja ta odbiega od konstrukcji służebności osobistych, które ustanawiane są głównie celem zaspokajania osobistych potrzeb uprawnionego. Jednak potrzeby życia wymagają, ażeby ze służebności mieszkania korzystał nie tylko mający służebność, ale i inne osoby, zwłaszcza jego najbliższa rodzina.

Stosownie do przepisów Kodeksu cywilnego, z chwilą śmierci uprawnionego, służebność osobista co do zasady wygasa, lokal mieszkalny pozostaje w całości w gestii i dyspozycji obdarowanego i może on swobodnie nim rozporządzać, na przykład sprzedać czy wynająć. Natomiast zawierając umowę służebności mieszkania strony mogą umówić się, iż po śmierci uprawnionego, służebność mieszkania przysługiwać będzie jego dzieciom, rodzicom i małżonkowi. Jest więc możliwość przejścia służebności mieszkania na niektóre oznaczone osoby w razie śmierci uprawnionego, mimo iż, zgodnie z treścią przepisu art. 300 k.c., służebności osobiste są niezbywalne.

Kolejnym sposobem rozporządzania lokalem mieszkalnym, a równocześnie zapewnieniem sobie możliwość dalszego zamieszkiwania w lokalu, jest zawarcie powszechnie funkcjonującej w praktyce tzw. umowy dożywocia, na mocy której zbywca nieruchomości przenosi na rzecz nabywcy własność nieruchomości, a nabywca w zamian zobowiązuje się zapewnić zbywcy lub także bliskim mu osobom dożywotnie utrzymanie. Także i tu po śmierci osoby uprawnionej, nieruchomość pozostaje własnością nabywcy, zobowiązanego z tytułu umowy dożywocia. Zgodnie z treścią przepisu art. 908 k.c., jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie, powinien on w braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym. Należy zwrócić uwagę, że w treści przepisu mowa jest o nieruchomości, oznacza to, że umową dożywocia możemy przenieść np. prawo do działki, domu lub lokalu, stanowiącego odrębną nieruchomość ale już nie może ona dotyczyć spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, gdyż nie jest ono w świetle prawa nieruchomością.

Podsumowując, stwierdzić można, iż sposobów zadysponowania lokalem mieszkalnym jest na tyle dużo, iż każdy właściciel uregulować może ową kwestię stosownie do swoich potrzeb oraz celów, jakie chce osiągnąć.

Adwokat Marta Krajewska

03

kwiecień'18

STALKING – Jak rozpoznać? Jak się bronić?

Czytaj więcej

Zjawisko

Stalking jest terminem zaczerpniętym z języka angielskiego, który w tłumaczeniu na język polski oznacza tropienie, podchody, śledzenie, prześladowanie. Pod koniec lat 80. XX wieku słowo stalking zyskało dodatkowy negatywny wydźwięk na skutek zaobserwowania nowego zjawiska społecznego, jakim było obsesyjne podążanie fanów za gwiazdami muzyki i filmu. Początkowo zjawisko dotyczyło głównie sławnych aktorów i muzyków oraz nadmiernie nękających ich osób czyli stalkerów. Znanymi ofiarami stalkingu byli John Lennon, Jodie Foster, a w Polsce Agnieszka Kotlarska. Aktualnie, także w Polsce stalking jest definiowany jako złośliwe i powtarzające się nagabywanie, naprzykrzanie się, czy prześladowanie zagrażające czyjemuś bezpieczeństwu, zaś na gruncie Kodeksu karnego ustawodawca nazwał stalking uporczywym nękaniem. Przyjmuje się, że stalking wyraża się najczęściej w następujących zachowaniach: uporczywym wydzwanianiu, „głuchych” telefonach, dzwonieniu po nocach, nawiązywaniu kontaktu za pomocą osoby trzeciej, rozpytywaniu o ofiarę w jej otoczeniu, wystawaniu pod drzwiami/domem/pracą, wysyłaniu listów, maili, SMS-ów, prezentów, śledzeniu czy kontrolowaniu ofiary, kierowaniu przeciwko ofierze oszczerstw, rozsyłaniu fałszywych informacji, plotek, czy nawet włamaniu do domu ofiary lub – ekstremalnie – jej pobiciu.

Badanie stalkingu w Polsce

Badania nad zjawiskiem stalkingu w Polsce prowadził Zakład Kryminologii Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk z siedzibą w Warszawie. Badanie zostało przeprowadzone pod koniec grudnia 2009 roku na reprezentatywnej, losowej próbie 10.200 respondentów, z których niemal co dziesiąty (9,9%) odpowiedział twierdząco na pytanie, czy był ofiarą uporczywego nękania. Sposób szykanowania ofiar podejmowany przez sprawców był zróżnicowany, najczęściej polegał na rozpowszechnianiu plotek i oszczerstw, nawiązywaniu kontaktu za pomocą osób trzecich, groźbach lub szantażu, częstych, głuchych, obscenicznych telefonach, groźbach pod adresem najbliższych, niechcianych listach, mailach lub smsach, niechcianym robieniu zdjęć, niszczeniu rzeczy, niechcianym dotyku, upublicznianiu wizerunku ofiary. Ponad połowa pokrzywdzonych miała w związku z takim zdarzeniem problemy natury emocjonalnej lub inne natury psychicznej. Ofiary stalkingu wskazywały najczęściej na przygnębienie, depresję, utratę poczucia bezpieczeństwa i strach, a także na złość i irytację. Co trzecia ofiara obawiała się wyjścia z domu, co szósta zadeklarowała, że w wyniku uporczywego nękania utraciła lub zmieniła pracę, zaś co dziewiąta była zmuszona do zmiany miejsca zamieszkania, również aż co dziewiątej ofierze zdarzały się myśli lub próby samobójcze. Połowa pokrzywdzonych stwierdziła, że konsekwencją stalkingu było unikanie pewnych miejsc, ludzi lub sytuacji, a ponad 40% wskazało na pogorszenie się funkcjonowania w życiu zawodowym lub rodzinnym (zob. Stalking w Polsce. Rozmiary - formy - skutki. Raport z badania nt. uporczywego nękania pod redakcją Andrzeja Siemaszki, [w:] A. Siemaszko (red.), Beata Gruszczyńska, Marek Marczewski, Paweł Ostaszewski, Dagmara Woźniakowska-Fajst).

Z raportu wynikało ponadto, że ofiarami stalkingu są częściej kobiety niż mężczyźni, jednak różnice ze względu na płeć nie są znaczne. Co ciekawe, również i wiek w niewielkim stopniu różnicuje ofiary procederu, choć stykają się z nim nieco rzadziej osoby starsze. Brak również istotnych różnic ze względu na miejsce zamieszkania, za wyjątkiem wsi, gdzie odsetek ofiar jest zdecydowanie najniższy. Spore różnice istnieją natomiast pod względem stanu cywilnego: osoby rozwiedzione lub żyjące w separacji są trzykrotnie częściej narażone na stalking niż pozostające w związkach małżeńskich. Ponadprzeciętną podatność na uporczywe nękanie wykazują również żyjący w konkubinacie. Sprawcami stalkingu są w takim samym stopniu mężczyźni, jak i kobiety, co może budzić pewne zaskoczenie.

Stalking w kodeksie karnym

Mając na uwadze wyniki powyższych badań, można stwierdzić, że występowanie zjawiska stalkingu w Polsce jest faktem. Penalizacji tego typu zachowań dokonano wprowadzając przepis art. 190a do systemu prawa karnego ustawą z dnia 25 lutego 2011 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny, do czasu wspomnianej nowelizacji zachowania te pozostawały prawnie indyferentne. Według systematyki Kodeksu karnego stalking to przestępstwo skierowane przeciwko wolności człowieka. Zgodnie z przepisem art. 190 § 1 Kodeksu karnego, uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej winno wzbudzać u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie naruszać jej prywatność. Przestępstwo stalkingu godzi w szereg dóbr prawnych, co powoduje złożoność przedmiotu ochrony. Z ochrony prawnej w szczególności korzysta wolność od zastraszania oraz prawo do prywatności i życia własnym życiem, układanym według własnej woli. Przedmiotem ochrony jest także wolność w zakresie swobodnego dysponowania swoim wizerunkiem i innymi danymi osobowymi, a więc wolność w zakresie samodecydowania o wykorzystaniu informacji o swoim życiu osobistym. Zachowanie sprawcy - wedle definicji ustawodawcy - ma wzbudzać u osoby prześladowanej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie naruszać jej prywatność.

Przywłaszczenie tożsamości

Odrębny typ przestępstwa wyrażono w przepisie art. 190a § 2 Kodeksu karnego. Polega on, kolokwialnie rzecz ujmując, na przywłaszczeniu tożsamości, czyli podszyciu się pod inną osobę poprzez wykorzystanie jej wizerunku lub innych jej danych osobowych. Zachowanie sprawcy musi być ukierunkowane na wyrządzenie danej osobie szkody majątkowej lub osobistej. Zasadność wprowadzenia w art. 190a Kodeksu karnego odrębnego typu przestępstwa uzasadniono faktem, iż jednym z częstych przejawów zjawiska stalkingu jest zamieszczanie zdjęć ofiar i komentarzy ujawniających informacje o nich w Internecie, zamawianie na koszt ofiar różnych niechcianych towarów i usług, a przede wszystkim rozpowszechnianie informacji o pokrzywdzonym, np. w ramach tworzonych bez wiedzy i zgody ofiary kont osobistych na popularnych portalach społecznościowych.

Kwalifikowana forma stalkingu

W przepisie art. 190a § 3 Kodeksu karnego ustawodawca przewidział typ kwalifikowany przestępstwa stalkingu oraz przywłaszczenia tożsamości. Odpowiedzialność stalkera wzrasta, jeżeli skutkiem stalkingu lub przywłaszczenia tożsamości jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, zarówno w przypadku dokonanego, jak i jedynie usiłowanego zamachu samobójczego.

Zagrożenie karą

Oba typy przestępstw, zarówno z przepisu art. 190a § 1 i 2 Kodeksu karnego są występkami zagrożonymi karą pozbawienia wolności do lat 3. Wysokość ustawowego zagrożenia w przypadku przywłaszczenia tożsamości została skorelowana z występkiem uporczywego nękania, przede wszystkim z uwagi na podobny stopień społecznej szkodliwości czynów polegających na wykorzystaniu danych osobowych w celu wyrządzenia innej osobie szkody, dokonywanych najczęściej przy pomocy Internetu lub innych sposobów zwielokrotnienia przekazu, co jest niewątpliwą dolegliwością dla pokrzywdzonego. Typ kwalifikowany przestępstw określonych w przepisie art. 190a § 1 i 2 Kodeksu karnego zagrożony został karą pozbawienia wolności od roku do lat 10. W motywach ustawodawczych wskazywano, iż granice ustawowego zagrożenia zostały określone na tym poziomie dla zapewnienia pełnej spójności z innymi rozwiązaniami kodeksowymi, w szczególności do sankcji przewidzianej w przepisie art. 151 Kodeksu karnego, która za doprowadzenie do targnięcia się na własne życie za pośrednictwem namowy lub udzielenia pomocy przewiduje odpowiedzialność karną w granicach od 3 miesięcy do 5 lat.

Ściganie stalkingu

Ściganie przestępstwa stalkingu odbywa się na wniosek pokrzywdzonego, który składa się organom ścigania – Policji lub Prokuraturze. W momencie złożenia wniosku, postępowanie karne dalej toczy się urzędu. W przypadku gdy pokrzywdzony targnie się na życie, postępowanie karne przygotowawcze wszczynane jest z urzędu.

Podsumowanie

Według danych zawartych w cytowanym powyżej raporcie, jedynie blisko 40% ofiar stalkingu zwróciło się o pomoc, z czego co druga - czyli jedynie 20% ofiar, a zatem nadspodziewanie mało - do szeroko pojętych organów ścigania, niespełna połowa zaś – do rodziny. O fachową pomoc lekarza, terapeuty lub psychologa zwróciło się blisko 15% pokrzywdzonych, co czternasty zaś szukał porady prawnika. Przestępstwo stalkingu staje się coraz bardziej powszechne z uwagi na dostępność internetowych środków przekazu oraz powszechne umieszczanie w sieci informacji stanowiących o naszej prywatności. Poczta mailowa, komunikatory internetowe, smsy, portale społecznościowe to nasza codzienność. Ułatwiają nam w znacznym stopniu życie, ale też mogą stać się narzędziem przestępstwa. Kiedyś prześladowcy potrzebowali więcej wysiłku, by dotrzeć do ofiary, a od ich obecności, czy uporczywej korespondencji łatwiej było się odciąć. Dziś, by kogoś nękać wystarczy kilka kliknięć. Jako że zjawisko stalkingu jest coraz bardzie popularne, osoby, których dotykają m.in. uporczywe wydzwanianie, „głuche” telefony, wysyłanie nieskończonej ilości maili, SMS-ów, śledzenie czy kontrolowanie, powinny być świadome tego, iż stają się ofiarami przestępstwa, a także iż mogą, a nawet powinny skorzystać z pomocy organów ścigania.

Adwokat Marta Krajewska

03

kwiecień'18

Kredyt w obcej walucie – jak dochodzić swoich praw?

Czytaj więcej

Pomimo obowiązywania od lutego 2016 roku przepisów dotyczących wsparcia kredytobiorców znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, którzy zaciągnęli kredyt mieszkaniowy, liczba osób, która skorzystała z obowiązujących w Polsce regulacji, budzi poważne zastrzeżenia. Zgodnie z założeniami przedmiotowej ustawy, miała ona na celu pomoc osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej w comiesięcznej spłacie raty kredytu.

Prezydencka ustawa, której zapisy weszły w życie w 2016 roku w szczególności miała pomóc osobom, które zaciągnęły kredyt mieszkaniowy we franku szwajcarskim. Osoby, których sytuacja materialna była wyjątkowo trudna, mogły skorzystać ze środków Funduszu Wsparcia Kredytobiorców, zarządzanego przez Bank Gospodarstwa Krajowego, który przez okres do 18 miesięcy regulowałby ich zobowiązania względem Banku do kwoty 1.500,00 złotych.

Jak wynika z danych zebranych na zlecenie Kancelarii Prezydenta RP na koniec 2016 roku wykorzystanie środków zgromadzonych w ramach Funduszu Wsparcia Kredytobiorców wynosiło zaledwie 2%. Powodem tak niskiego zainteresowania skorzystania z pomocy, którą zapewniają obecne regulacje prawne, są zbyt restrykcyjne warunki, które spełnić musi kredytobiorca, aby skorzystać z pomocy Państwa.

„Frankowicze”, którzy byli najbardziej zainteresowani pomocą związaną z zaciągniętymi przez nich kredytami we franku szwajcarskim, składają pozwy do Sądów przeciwko Bankom, które jak wynika z wielu orzeczeń Sądów dopuściły się zastosowania w umowach kredytowych pomiędzy Bankiem a konsumentem tzw. klauzul abuzywnych, których stosowanie jest nieważne, a tym samym powoduje, iż dane postanowienie nie może wiązać konsumenta.

Frankowicze, którzy zdecydowali się na skierowanie powództwa przeciwko Bankowi, z którym wiąże ich umowa kredytowa, mogą żądać nie tylko wyeliminowania abuzywnych zapisów umowy kredytu czy redukcji ciążącego na nich zadłużenia, ale również wnosić o odzyskanie spreadów walutowych bądź środków z nadpłaconych rat kredytu we frankach szwajcarskich.

Podkreślenia wymaga, iż stanowisko Sądów co do tzw. klauzul waloryzacyjnych, które pozwalało bankom w dowolny sposób przeliczać ratę kredytu we franku szwajcarskim na walutę polską jest prawie jednoznaczne. Spory, w których konsumenci podważali ważność powyższej klauzuli waloryzacyjnej (indeksacyjnej) najczęściej kończą się poprzez uznanie ich ważności za niedopuszczalne. Jednakże rozróżnienia wymaga kredyt, który został udzielony w walucie polskiej i został waloryzowany do waluty obcej, pomiędzy kredytem udzielonym w walucie obcej.

W sytuacji uznania za nieważne klauzuli waloryzującej kredyt w walucie polskiej waloryzowany np. do franka szwajcarskiego, spowoduje to nieważność głównych, kluczowych zapisów umowy, a tym samym uznanie, iż kredyt ten został udzielony w walucie polskiej i w takiej walucie powinien zostać spłacony.

W przypadku kredytu udzielonego bezpośrednio w walucie obcej, istnieją dwie możliwości, w zależności od rodzaju spłaty przedmiotowego kredytu. Jeżeli kredyt jest spłacany w innej walucie, niż ta w której został zaciągnięty, uznanie za nieważne klauzuli waloryzującej spowoduje, iż Bank będzie zobowiązany do zwrotu różnicy pomiędzy kursem stosowanym przez bank, a średnim kursem Narodowego Banku Polskiego. Jeżeli kredyt przez cały okres jest spłacany w walucie obcej, nie można w takiej sytuacji mówić o pojawieniu się ewentualnej nadpłaty w udzielonym kredycie.

Pomimo wskazania przez Sądy tzw. zakazanych klauzul, które znajdują się w umowach kredytów waloryzowanych, banki nadal nie respektują linii orzeczniczej, utrwalonej na przestrzeni ostatnich lat. W orzecznictwie można zauważyć, iż za nieważne uważa się w szczególności te klauzule, które dotyczą waloryzacji kwoty udzielonego kredytu do kursu waluty obcej, ubezpieczenia dotyczącego niskiego wkładu własnego, zmian w sposób dowolny oprocentowania kredytu oraz tych, które dotyczą podwyższonego oprocentowania ubezpieczenia za okres po wpisie zabezpieczenia banku na hipotekę nieruchomości a przed dostarczeniem dokumentów do banku. W takiej sytuacji, kredytobiorcy aby dochodzić swoich praw zmuszeni są do wniesienia reklamacji do banku, a w przypadku nie uwzględnienia postępowania reklamacyjnego, do skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.

Reklamacja powinna dotyczyć podstawy prawnej udzielenia kredytu, waloryzacji bądź denominacji (czyli określonych warunków, które umowa miała spełniać) oraz spreadów. W praktyce złożenie reklamacji nie gwarantuje, iż zostanie ona uwzględniona przez bank, jednakże w sytuacji nieuwzględnienia naszej reklamacji, mamy możliwość skierowania sprawy do Rzecznika Finansowego. Złożenie wniosku o mediację do Rzecznika Finansowego co do zasady przerywa bieg terminów przedawnienia, które w opisywanym przypadku wynoszą 10 lat.

Nawet jeżeli mediacja się nie powiedzie, konsument otrzyma od Rzecznika Finansowego analizę prawną umowy kredytowej, wraz ze wskazaniem zapisów, które zdaniem Rzecznika są niedozwolone.

Posiadając tak zebrany materiał dowodowy, konsument może wnieść sprawę do sądu przeciwko bankowi o zapłatę. Na przestrzeni ostatnich kilkunastu miesięcy, większość spraw wniesionych do sądów powszechnych, kończyła się wygraną konsumentów. W zależności od wad prawnych umowy, konsumenci otrzymywali zwrot nadpłaconych rat kredytów czy też zmniejszenie zadłużenia wobec banków.

Pomimo, iż w lipcu 2017 roku do Sejmu trafił projekt ustawy nowelizujący przepisy dotyczące pomocy kredytobiorcom, najbardziej opłacalnym obecnie sposobem dochodzenia swoich praw względem banków, jest złożenie reklamacji i dalej ewentualnie wniesienie powództwa do Sądu. Przepisy ustawy z 2016 roku pozwalają jedynie na skorzystanie z pewnego rodzaju dofinansowania, które w ostateczności i tak będzie musiało zostać zwrócone przez konsumentów w odpowiednim czasie. Aktualnie brak jest konkretnych regulacji prawnych, które wprost określałyby w jaki sposób konsumenci mogliby dochodzić swoich praw poza wytoczeniem powództwa o zapłatę.

Adwokat Marta Krajewska

03

kwiecień'18

Podział majątku wspólnego byłych małżonków

Czytaj więcej

Poniższy artykuł ma na celu przybliżenie Czytelnikowi następujących pojęć związanych z sytuacją prawno-majątkową małżonków pozostających w ustawowym ustroju majątkowym, a mianowicie: majątku wspólnego małżonków, majątku osobistego każdego małżonka, w szczególności zaś, wskazanie sposobu postępowania w sytuacjach, kiedy wspólność majątkowa małżeńska ustaje, a co za tym idzie – pojawia się konieczność podziału majątku wspólnego byłych małżonków, co zwykle dzieje się po uprawomocnieniu się orzeczenia rozwodowego. Zatem, po lekturze, Czytelnik dowie się, jak prawidłowo i sprawnie podzielić majątek powstały w trakcie trwania małżeństwa, zważając na przewidziane przez przepisy uprawnienia.

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje pomiędzy małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa [wspólność ustawowa] obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie trwania małżeństwa przez oboje małżonków lub przez jednego z nich [majątek wspólny]. Do majątku wspólnego należą w szczególności: pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków, dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków, a także środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego z małżonków.

Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Kodeks rodzinny i opiekuńczy wskazuje następujące składniki majątkowe, które z mocy ustawy wchodzą do majątku osobistego każdego z małżonków, a mianowicie: przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej, przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił, prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom, przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków, prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie, przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę [nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość], wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków, przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków, prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy, a także przedmioty majątkowe nabyte w zamian za wyżej wymienione składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Podkreślenia wymaga, że w skład majątku osobistego małżonka wchodzą tylko powyższe składniki, zatem jest to katalog zamknięty i wyczerpujący. Natomiast zgodnie z funkcjonującym domniemaniem, co do zasady składniki majątkowe nabyte po ślubie stanowią majątek wspólny małżonków. Zasadą jest też, że w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

Momentem, który decyduje o możliwości dokonania podziału majątku jest chwila ustania wspólności ustawowej. Jedną z przyczyn ustania wspólności ustawowej jest orzeczenie rozwodu, co następuje z chwilą uprawomocnienia się wyroku rozwodowego. Podział majątku wspólnego byłych małżonków może nastąpić za pośrednictwem sądu bądź umowy. Należy pamiętać, w przypadku gdy byli małżonkowie decydują się na dokonanie podziału majątku wspólnego w drodze umowy, jeżeli majątek tworzy również nieruchomość, umowa taka powinna zostać zawarta w formie aktu notarialnego.

Po ustaniu wspólności majątkowej udziały małżonków w majątku wspólnym zasadniczo są równe, czyli w wyniku podziału otrzymują oni po połowie każdy. Byli małżonkowie mogą jednak zwrócić się do sądu z wnioskiem o ustalenie wysokości działów z uwzględnieniem stopnia przyczynienia się każdej ze stron do powstania majątku wspólnego. Należy pamiętać, że jeżeli jeden z uczestników domaga się ustalenia nierównych udziałów, winien w toku postępowania przed sądem wykazać okoliczności świadczące, że drugi małżonek np. rażąco zaniedbywał rodzinę poprzez trwonienie majątku, czy też nie wykorzystywał swych możliwości zarobkowych w należyty sposób. Na taką okoliczność należy powołać dowody z zeznań świadków oraz przedłożyć dokumenty świadczące o tym, że były współmałżonek nie przyczyniał odpowiednio się do powstawania wspólnego majątku. Ustalenie nierównych udziałów w majątku wspólnym dopuszczalne jest jedynie w razie łącznego wystąpienia dwóch przesłanek: przyczynienia się małżonków do powstania majątku wspólnego w różnym stopniu oraz istnienia ważnych powodów, które uzasadniają ustalenie nierównych udziałów. Ciężar dowodu wykazania powyższych przesłanek spoczywa na uczestniku postępowania, który zgłosił wniosek o ustalenie nierównych udziałów [art. 6 k.c.]. Sąd w takich przypadkach bierze także pod uwagę nakład osobistej pracy przy wychowywaniu dzieci oraz pracy we wspólnym gospodarstwie domowym.

Jeżeli brak jest możliwości podziału majątku w sposób ugodowy, konieczne jest złożenie do sądu wniosku inicjującego postępowanie. We wniosku powinno się określić składniki majątku podlegające podziałowi, mając na uwadze wyżej opisane definicje majątku wspólnego, a w szczególności majątku osobistego każdego z małżonków, który oczywiście nie wchodzi do podziału oraz przedstawić dowody stanowiące o przysługującym prawie własności. Jeżeli w skład majątku wchodzi nieruchomość, do wniosku należy dołączyć odpis z księgi wieczystej, a także dokument, z którego wynika podstawa nabycia prawa własności nieruchomości. Natomiast przy podziale rzeczy ruchomych, nie wymaga się szczególnych dowodów na potwierdzenie, że poszczególne rzeczy stanowią współwłasność byłych małżonków. Jeżeli mimo wszystko dojdzie do sporu, można oprzeć się na dowodach z zeznań świadków, dowodów z dokumentów, pomocniczo również dowodów z dokumentacji fotograficznej. Jak była mowa powyżej, w postępowaniu o podział majątku uwzględnia się tylko składniki stanowiące majątek wspólny małżonków. Jeśli więc jeden z małżonków nabył określony składnik [np. lokal mieszkalny] w drodze dziedziczenia lub darowizny, nie będzie on podlegał podziałowi w ramach komentowanego postępowania.

Kolejna z zasad funkcjonujących w postępowaniu o podział majątku wspólnego stanowi, że sąd zawsze bierze pod uwagę stan majątku z chwili ustania wspólności [np. uprawomocnienia się wyroku rozwodowego], a jego wartość – z chwili orzekania. W postępowaniu o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami sąd rozstrzyga także, jakie wydatki, nakłady i inne świadczenia z majątku wspólnego na rzecz majątku osobistego lub odwrotnie podlegają zwrotowi.

Przepisy prawa nie zakreślają żadnego terminu, do czasu którego istnieje możliwość wniesienia sprawy o podział majątku do sądu. Nie warto jednak czekać zbyt długo, ponieważ upływ czasu powoduje trudności w ustaleniu, co wchodzi w skład majątku wspólnego oraz stwarza trudności w postępowaniu dowodowym.

Koszty sądowe podziału majątku wspólnego kształtują się następująco: opłatę stałą w kwocie 1.000,00 zł pobiera się od wniosku o podział majątku wspólnego. Jeżeli byli małżonkowie zechcą zawrzeć zgodny podział majątku, opłata stała od wniosku stanowi kwotę 300,00 zł. Postępowanie sądowe w sytuacji zgodnego podziału majątku wspólnego małżonków jest zatem nie tylko szybsze, ale i mniej kosztowne. Jeżeli do podziału majątku, będzie wchodziła nieruchomość, postępowanie sądowe, może również okazać się mniej kosztowne niż sporządzenie umowy przed notariuszem, natomiast na pewno trwać będzie wielokrotnie dłużej.

W sprawie o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami właściwy jest sąd miejsca położenia majątku, a jeżeli wspólność ustała przez śmierć jednego z małżonków – sąd spadku.

Zdarza się, że postępowania o podział majątku wspólnego należą do spraw o bardzo skomplikowanej materii, choćby ze względu na trudności w dowodzeniu zasadności orzeczenia nierównych udziałów w majątku wspólnym, jak również z powodu rozliczenia nakładów poczynionych z majątków osobistych na majątek wspólny, czy też z majątku wspólnego na majątki osobiste małżonków. Zatem w stanie fatycznym, który odbiega od standardowych sytuacji opisanych i wyjaśnionych w niniejszym artykule, warto skorzystać z pomocy zawodowego pełnomocnika.

Adwokat Marta Krajewska

23

listopad'17

Black Friday – Czarny Piątek, kuszące promocje a prawa konsumenta.

Czytaj więcej

Dnia 24 listopada 2017 roku niemalże na całym świecie rozpocznie się coroczna wyprzedaż, od której rozpoczyna się sezon świątecznych promocji. W ostatni piątek listopada w większości galerii handlowych w Polsce będę zorganizowane liczne wyprzedaże, mające na celu zachęcenie do zakupu jak największej ilości konsumentów. Na sklepowych półkach znajdą się towary w obniżonej cenie, często bardzo atrakcyjnej.

Black Friday czyli Czarny Piątek jest swojego rodzaju „świętem”, które w Polsce pojawiło się stosunkowo niedawno, jednakże grono jego miłośników co roku się powiększa. Tradycja corocznych wielkich wyprzedaży została zapoczątkowana w Stanach Zjednoczonych. Pomimo, iż w Polsce oferta jest zdecydowanie mniejsza niż w USA – gdzie ludzie ustawiają się w gigantycznych kolejkach na wiele godzin przed rozpoczęciem wyprzedaży – chętnych do skorzystania z promocji w naszym kraju nie brakuje.

Sprzedawcy często rozciągają okres wyprzedaży nie na jeden dzień, lecz na cały weekend, mając przy tym świadomość, iż dzięki temu pomnożą swoje zyski z największego święta wyprzedażowego w roku.

Warto jednak pamiętać, że to co na pierwszy rzut oka może wydawać się niebywałą okazją, koniec końców może być dobrze zaplanowanym chwytem marketingowym.

Na co warto zwrócić uwagę i o czym pamiętać, by nie stracić, a zyskać podczas szaleństwa weekendowych wyprzedaży?

Towar przeceniony nie podlega reklamacji ani zwrotom, brzmi znajomo? Jednakże, tego typu informacje są nieprawdziwe, celowo wprowadzające klienta w błąd. Kupując podczas sezonowej obniżki/wyprzedaży mamy dokładnie takie same prawa, jak w każdy inny dzień, kiedy takowa wyprzedaż nie obowiązuję. Przede wszystkim warto zapamiętać, iż towar przeceniony podlega takiej samej reklamacji jak towar w regularnej cenie.

Po odejściu od kasy reklamacji nie uwzględnia się – ilu z nas po zapoznaniu się z taką informacją, doszło do wniosku, aby nie kupować danego towaru, bądź w sytuacji spostrzeżenia wadliwości towaru po jego zakupie, zraziło się skutecznie do złożenia reklamacji? Kupując towar jako konsument czyli towar, który nie jest potrzebny nam bezpośrednio w związku z prowadzona przez nas działalnością, możemy go zareklamować w sytuacji, gdy okaże się on niezgodny z umową, bądź wadliwy. Towar niezgodny z umową to taki, który nie nadaje się do użytkowania w takim celu, w jakim zwykle jest stosowany. Nieposiadanie właściwości, które dany towar powinien mieć, świadczy również o jego niezgodności z umową. Jeżeli w przeciągu roku od dnia zakupu zostanie zauważona wada, istnieje domniemanie, że istniała ona w chwili wydania rzeczy kupującemu. W związku z czym, mamy prawo do złożenia reklamacji z tytułu rękojmi za wady.

Innymi słowy, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenieobniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady. Kupujący może również żądać wymiany rzeczy na wolną od wad albo zamiast wymiany rzeczy żądać usunięcia wady, chyba że doprowadzenie rzeczy do zgodności z umową w sposób wybrany przez kupującego jest niemożliwe albo wymagałoby nadmiernych kosztów w porównaniu ze sposobem proponowanym przez sprzedawcę. Przy ocenie nadmierności kosztów uwzględnia się wartość rzeczy wolnej od wad, rodzaj i znaczenie stwierdzonej wady, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na jakie narażałby kupującego inny sposób zaspokojenia. Co ważne, obniżona cena powinna pozostawać w takiej proporcji do ceny wynikającej z umowy, w jakiej wartość rzeczy z wadą pozostaje do wartości rzeczy bez wady. Jednakże, należy pamiętać, iż kupujący nie może odstąpić od umowy, jeżeli wada jest nieistotna.

W każdym przypadku sprzedawca ma 14 dni na rozpoznania naszej reklamacji – w sytuacji braku odpowiedzi z jego strony w wyżej wskazanym terminie, uznaje się, iż nasze roszczenie zostało uznane przez sprzedawcę. Dodatkowo, należy pamiętać, iż oprócz dochodzenia naprawy bądź usunięcia wadliwości towaru z tytułu rękojmi przysługuje nam również gwarancja. Skorzystanie z jednego z powyższych sposobów reklamacji nie wyłącza możliwości skorzystania z drugiego sposobu, czyli z gwarancji w późniejszym terminie.

Będąc w wyprzedażowym „szale” również warto zastanowić się czy dana oferta, niezwykła promocja jest rzeczywiście atrakcyjna. Jeżeli nie znamy ceny obniżki, mamy prawo uzyskać takowe informacje od sprzedającego, który zobowiązany jest do udzielenia wszelkich informacji dotyczących obniżki – zarówno jej realnej wysokości, powodu.

Częstym zabiegiem marketingowym handlowców jest nieinformowanie klientów o rzeczywistej cenie sprzedaży, jak również o licznych kosztach ukrytych (dodatkowej opłacie za wysyłkę poniżej określonej sumy pieniężnej, zawyżanie ceny wyjściowej i zmniejszenie jej odpowiednio do ceny praktycznie nie różniącej się od tej, która widniała na towarze jeszcze przed obniżką). Jeżeli poszukujemy danego towaru, warto rozeznać się w cenie jego sprzedaży na kilka dni przed planowanymi obniżkami, tak aby sprawdzić, czy oferty kierowane do nas, są faktycznie tak atrakcyjne, za jakie uważają je sprzedawcy.

Jeżeli zamawiamy towar poza lokalem przedsiębiorcy – należy pamiętać, że zawsze, nawet w przypadku otrzymania towaru zgodnego z umową, mamy prawo zwrotu towaru w przeciągu 14 dni od jego otrzymania, bez wskazywania przyczyny zwrotu. Dodatkowo, jeżeli cena na towarze różni się od tej, którą podaje nam w chwili płatności sprzedający, mamy prawo do zakupu towaru po niższej cenie.

Konsument ma zawsze prawo i możliwość zwrócenia się ze wszystkimi obawami dotyczącymi sprzedaży do Rzecznika Praw Konsumentów, Inspekcji Handlowej, jak również zasięgnąć porady u prawnika, adwokata.

Dominika Podleśny, prawnik

Archiwum

2015
styczeń
luty
marzec
kwiecień
maj
czerwiec
lipiec
sierpień
wrzesień
październik
listopad
grudzień
2017
styczeń
luty
marzec
kwiecień
maj
czerwiec
lipiec
sierpień
wrzesień
październik
listopad
grudzień
2018
styczeń
luty
marzec
kwiecień
maj
czerwiec
lipiec
sierpień
wrzesień
październik
listopad
grudzień

„Bądźmy niewolnikami prawa, abyśmy mogli być wolni.”

Cyceron

Praca jest moją pasją, zaś celem świadczenie usług rzetelnych i na wysokim poziomie. Jako adwokat staram się wykonywać czynności zawodowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością i sumiennością. W codziennej praktyce zależy mi na znalezieniu właściwego rozwiązania przedstawionego przez Klienta problemu. Nie boję się skomplikowanych spraw, cenię ambitne zagadnienia, sprawne i skuteczne sposoby dochodzenia do właściwego rezultatu. Każda sprawa jest inna, a każdy Klient wyjątkowy. Wykonywana praca daje mi dużo satysfakcji. Jestem pewna, że moje zaangażowanie będzie miało przełożenie na nasz wspólny sukces.

O MNIE

Witam Państwa na mojej oficjalnej stronie internetowej. Nazywam się Marta Krajewska, prowadzę własną praktykę adwokacką w Katowicach. Jestem absolwentką Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego oraz członkiem Izby Adwokackiej w Katowicach. Doświadczenie zawodowe zdobywałam w renomowanej kancelarii, pod okiem doświadczonych adwokatów, jak i w podmiotach zinstytucjonalizowanych, w ramach świadczonej kompleksowej obsługi prawnej.

W swojej pracy kieruję się zasadami etyki zawodowej, zapewniam przejrzystość współpracy oraz rzetelność i terminowość w realizacji zleceń.

Obszar mojej działalności obejmuje Katowice oraz inne miasta województwa śląskiego.

Zapraszam Państwa do zapoznania się z informacjami na temat mojej Kancelarii i skorzystania ze świadczonej przeze mnie pomocy prawnej.

USŁUGI

klienci biznesowi
KLIENCI INDYWIDUALNI
OBSŁUGA PRAWNA SPÓŁDZIELNI
I WSPÓLNOT MIESZKANIOWYCH

KLIENCI BIZNESOWI

USŁUGI ADWOKACKIE
DLA BIZNESU

SPECJALIZACJE

Kancelaria specjalizuje się w świadczeniu usług prawnych (obsługi prawnej) na rzecz podmiotów profesjonalnych – spółek prawa handlowego, spółdzielni mieszkaniowych, fundacji, stowarzyszeń, spółek cywilnych oraz przedsiębiorstw jednoosobowych.

Oferta Kancelarii obejmuje stałe i kompleksowe usługi, czyli obsługę firmy na podstawie umowy bezterminowej, również w siedzibie podmiotu lub usługi okazjonalne w postaci prowadzenia konkretnej sprawy, procesu, wykonania określonej czynności np. weryfikacji umowy, czy negocjacji jej treści.

Wykonywanie czynności w ramach świadczonej pomocy następuje na podstawie złożonego przez Klienta zlecenia w formie ustnej, telefonicznej lub pisemnej, w tym również drogą mailową. Usługi adwokackie dostosowane są do charakteru podmiotu gospodarczego, jego wielkość, formy prawnej, rodzaju prowadzonego biznesu.

Na świadczoną przez Kancelarię pomoc prawną dla Klientów biznesowych składają się: 
  • udzielanie porad prawnych w zakresie bieżących spraw związanych z działalnością Klienta,
  • reprezentowanie i zastępstwo adwokackie przed sądami, organami administracji rządowej i samorządowej, organami egzekucyjnymi oraz innymi instytucjami,
  • przygotowywanie opinii prawnych, pism i umów, opiniowanie i analiza umów handlowych,
  • opracowywanie wszelkich czynności prawnych, w tym pism procesowych, nieprocesowych i przedprocesowych, jak również pozostałych oświadczeń woli i wiedzy,
  • uczestnictwo oraz reprezentacja Klienta w negocjacjach i rokowaniach prowadzonych z partnerami handlowymi,
  • pomoc w merytorycznej interpretacji przepisów.

PRAWO GOSPODARCZE I HANDLOWE

PRAWO CYWILNE

PRAWO NIERUCHOMOŚCI

KLIENCI INDYWIDUALNI

Kancelaria świadczy na rzecz Klientów indywidualnych kompleksowe usługi prawne. Pomoc adwokata obejmuje w szczególności sprawy dotyczące majątku Klienta, a zatem szeroko rozumiane sprawy cywilne, w ramach których mieszczą się m. in. sprawy o zapłatę, o wykonanie umowy, jak również sprawy z zakresu ochrony dóbr osobistych, o naprawienie szkody, czy zadośćuczynienie. Klientom indywidualnym Kancelaria pomoże także podczas spraw rozwodowych, rodzinnych, o podział majątku wspólnego oraz w sprawach z zakresu prawa spadkowego. Rzecz jasna, pomoc adwokata obejmuje obronę oskarżonego w sprawach karnych w postępowaniu przygotowawczym oraz przed sądem I i II instancji, a także reprezentację pokrzywdzonego (oskarżyciela posiłkowego).

USŁUGI ADWOKACKIE NA RZECZ KLIENTA INDYWIDUALNEGO

Kancelaria oferuje profesjonalną pomoc prawną, w szczególności w postaci udzielania porad prawnych, sporządzania opinii, umów i pism procesowych oraz reprezentacji swoich Klientów przed sądami powszechnymi, organami państwowymi i innymi podmiotami, a także w negocjacjach i mediacjach.

Na świadczoną przez adwokata pomoc prawną dla Klientów indywidualnych składają się: 
  • Udzielanie porad prawnych w kontakcie bezpośrednim w ramach umówionego spotkania w siedzibie Kancelarii Adwokackiej, również telefonicznie lub drogą mailową, profesjonalne porady skutecznie rozwieją wątpliwości Klienta, wskazując właściwy kierunek postępowania, pozwolą uniknąć nieporozumień i z korzyścią dla Klienta rozwiązać problem prawny.
  • Sporządzanie na zlecenie Klienta opinii prawnych, w tym analiz dostarczonych przez Klienta dokumentów.
  • Przygotowanie projektów umów i pism procesowych, dostosowanych tak, by rzetelnie i skutecznie bronić interesów Klienta.
  • Reprezentacja Klienta przed sądami powszechnymi, Sądem Najwyższym, organami państwowymi i innymi podmiotami, zapewniająca należytą ochronę praw i interesów Klienta w toku postępowań.
  • Udział adwokata w toku postępowania mediacyjnego, którego istotą jest polubowne rozwiązanie sporu, nierzadko to forma wielokrotnie lepsza i mniej kosztowna od procesu sądowego, prowadzona przez bezstronnego i niezależnego mediatora, rolą zaś adwokata jest znalezienie rozwiązania korzystnego dla Klienta, uwzględniającego kompromis pozwalający utrzymać dotychczasowe relacje.

specjalizacje

OBSŁUGA PRAWNA SPÓLDZIELNI I WSPÓLNOT MIESZKANIOWYCH

Kancelaria posiada wieloletnie doświadczenie w prowadzeniu obsługi prawnej Spółdzielni Mieszkaniowych, Wspólnot Mieszkaniowych oraz podmiotów specjalizujących się w administrowaniu i zarządzaniu nieruchomościami. Usługi adwokackie świadczone na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowych obejmują dyżur adwokata w wybrane dni w tygodniu w siedzibie podmiotu, pełną obsługę korporacyjną podczas dyżuru oraz poza jego ramami w siedzibie Kancelarii, reprezentację Spółdzielni przed sądami.

Pomoc prawna świadczona na rzecz wyżej wskazanych podmiotów związana jest z ich bieżącą działalnością, a polega na opracowywaniu i sporządzaniu umów oraz aktów wewnętrznych Spółdzielni, sporządzaniu opinii prawnych, prowadzeniu postępowań sądowych z zakresu prawa spółdzielczego, nieruchomości, umów oraz postępowań o zapłatę, w tym dochodzeniu przed sądem należności czynszowych, również reprezentacji Spółdzielni w sprawach o eksmisję, jak i obsługę Spółdzielni Mieszkaniowej w trakcie Walnych Zgromadzeń.

WYNAGRODZENIE

Ceny usług prawnych ustalane są z Klientem indywidualnie i zależą od rodzaju podejmowanych czynności, związanych z tym kosztów, stopnia zawiłości sprawy, natomiast preferowane są trzy zapewniające przejrzystość metody rozliczeń w zależności od przyjętej formy współpracy i decyzji Klienta:

  • System rozliczeń godzinowych – o wysokość wynagrodzenia stanowi czas poświęcony na wykonanie zlecenia, metoda stosowana jest przede wszystkim przy stałej obsłudze prawnej, a także, gdy nie jest możliwe określenie z góry zakresu prac,
  • Wynagrodzenie zryczałtowane – czyli z góry określona konkretna kwota wynagrodzenia, system stosowany jest w sprawach pozwalających w przybliżeniu określić zakres prac oraz ich wymiar czasowy,
  • Stały ryczałt miesięczny - jest to forma wynagrodzenia stosowana przede wszystkim w przypadku Klientów korzystających ze stałej obsługi prawnej Kancelarii.
kancelaria adwokacka katowice

ADWOKAT
Marta Krajewska
Kancelaria Adwokacka
ul. Kościuszki 6 lok. 3
40-049 Katowice

ADWOKAT MARTA KRAJEWSKA KANCELARIA ADWOKACKA
UL. ul. Kościuszki 6 lok. 3,
KATOWICE 40-049
TEL. 502 605 037

adwokat katowice

tel. 502 605 037

tel. 795 000 473



NIP: 6452391278

REGON: 243652480

Kancelaria czynna od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.00 do 20.00.

FORMULARZ KONTAKTOWY

Kapitał Ludzki - człowiek najlepsza inwestycja, Unia Europejska - Europejski Fundusz Społeczny

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego "Człowiek - najlepsza inwestycja".

www.efs.gov.pl Tworzenie stron www - NETGO